Freud (1913) Totem ve Tabu adlı eserini ilkel babanın öldürülmesinden sonra ortaya çıkan kökensel bir suçun nasıl olup da kuşaklar boyu aktarılarak içselleştirildiği sorusu ile bitirir. Bu kolektif suç olgusu, öznelerin tekil hayatlarındaki psişik yerini nasıl kazanır? Bu soruyu, Freud’un düşlemin yapılanışına dair araladığı bir kapı olarak da okumak mümkündür.
1956-1957 yılları arasında verdiği Nesne İlişkileri seminerinde Lacan, kuramını diğer psikanalitik kuramlardan ayıran önemli bir farkın altını çizer. Bu, nesnenin kavramsallaştırılmasına dair radikal bir farktır. Diğer psikanalitik kuramcıların aksine, Lacan kuramında nesneyi kayıp bir nesne, esasında hiç sahip olunamamış bir nesne olarak yapılandırır. Freud’un öğretisinden yola çıkan Lacan, nesne fikrinin ancak bir arayışta, kayıp bir nesnenin yeniden bulunma ümidi ile atılım verilen bir arayışta belirdiğini belirtir.
Düşüş, çoğu zaman bir olay olarak düşünülür: bir yükseklikten aşağıya doğru gerçekleşen ani bir hareket, bedeni yerçekimine teslim eden fiziksel bir kırılma… Oysa psikanalitik perspektiften düşüş, tek bir anın ötesinde, öznenin kendisini sembolik düzen içinde konumlandırma biçimiyle ilişkili yapısal bir deneyime işaret eder.
Psikanaliz ve yazı ilişkisini birlikte düşünmek, anlatının yalnızca dile gelenle değil, sustuklarıyla, ertelenenle ve boşlukla kurduğu bağı ciddiyetle ele alan bir etik konuma yerleşmeyi gerektirir.
2024 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Hang Kang’ın bu cümleleri Türkçe’ye çevrilmiş en son kitabı olan Yunanca Dersleri’ne ait. Hang Kang’ın tüm külliyatını yörüngesinde tutabilecek güçteki bu yoğun kesit, insanın iki dudağının arasından dökülenlerin ve gözünü açıp kapayana kadar olup bitenlerin nasıl da ötekine yazgılı olduğunu özetliyor.
Çocuğunun düşmek üzere olduğuyla ya da zaten düştüğüyle ve bir tepki vermediğiyle
karşılaşan bir annenin bir duygulanım yaşaması ve tereddüt etmeden, tamamen dilin içinde yer alan ve açığa çıkan bir acı duygusunu söze döktüğü sıklıkla görülen bir olgudur.
Bebek ve Otizm çalışmaları, klinikte karşılaştığım bebek ve otistik çocukların ıstıraplarından, bu ıstırabı kavramaya ve çalışmayı katmanlaştırmaya yönelik arzumdan itibaren kaleme aldığım bir çalışmadır.
Çalışmamın ana hattı, kentin mekân boyutunun günceldeki izdüşümlerini takip ederek, bu izdüşümlerin güncel neoliberal ve muhafazakâr söylemde uygarlık, mekân, bir merci ve yer olarak Öteki ve bu yere yönelen şiddet hattı üzerinden bize ne duyurduğunu araştırmak olacak.
Uluslararası Lacanyen Derneğinde (A.L.I.) bu sene hepimiz Jacques Lacan’ın
Psikanalizin Öteki Yüzü seminerini çalıştık. Bu semineri 28-29-30 Ağustos
tarihlerinde Nice’te de çalışacağız.
Bu atölye çalışması, gösterenlerin dolaşımda olduğu, “heteros” niteliğini bağrında taşıyan
Anlatısı olan bir mekân tasavvurundan itibaren, Freud’un Kitle Psikolojisi, Huberman’ın
Duyulur Kılmak, Bilge Karasu’nun Kısmet Büfesi metinlerinin kavşağında “mekân” üzerine
bir-arada düşünmeyi, çalışmayı hedeflemektedir.