Freud (1913) Totem ve Tabu adlı eserini ilkel babanın öldürülmesinden sonra ortaya çıkan kökensel bir suçun nasıl olup da kuşaklar boyu aktarılarak içselleştirildiği sorusu ile bitirir. Bu kolektif suç olgusu, öznelerin tekil hayatlarındaki psişik yerini nasıl kazanır? Bu soruyu, Freud’un düşlemin yapılanışına dair araladığı bir kapı olarak da okumak mümkündür.
Psikanaliz ve yazı ilişkisini birlikte düşünmek, anlatının yalnızca dile gelenle değil, sustuklarıyla, ertelenenle ve boşlukla kurduğu bağı ciddiyetle ele alan bir etik konuma yerleşmeyi gerektirir.
Bu atölye çalışması, gösterenlerin dolaşımda olduğu, “heteros” niteliğini bağrında taşıyan
Anlatısı olan bir mekân tasavvurundan itibaren, Freud’un Kitle Psikolojisi, Huberman’ın
Duyulur Kılmak, Bilge Karasu’nun Kısmet Büfesi metinlerinin kavşağında “mekân” üzerine
bir-arada düşünmeyi, çalışmayı hedeflemektedir.
J. -D. Nasio’nun aynı adlı eserinden yenilenmiş baskısıyla Livera yayınevinden (2025, çev. Özge Soysal, Murat Erşen) çıkan bu kitapta J. Lacan’dan uzun yıllar boyunca süpervizyon almış, öğrencisi ve çalışma arkadaşı olmuş Nasio’nun kendi yalın ve canlı diliyle işlediği temel kavramları ele alacağız.
Bu atölye çalışması insan öznenin dilsel yapılanışa nasıl girdiğini ya da -otizmde olduğu üzere- neden ve nasıl bu yapılanıştan yoksun kaldığını Freud’un temel Taslak metnini referans alarak bir-aradalık mantığından itibaren çalışmayı amaçlamaktadır.
Bu atölye, yazı ve psikanaliz arasındaki derin bağları keşfetmeyi amaçlayan bir yolculuğa davet ediyor.