Düşlerin Yorumu’nun yedinci bölümünde psişik aygıtı bir optik aygıt olarak tanımlamasından, Fliess’e mektuplarındaki görme/bakma arzusuna, ilksel sahne’den perde anılara kadar ya da Lacan’ın da vurguladığı gibi, Dürtüler ve Yazgıları’nda skopik dürtüyü özel bir yere konumlandırmasından itibaren bakışın Freud için özel bir yerde olduğunu biliyoruz.
Freud (1930), Uygarlığın Huzursuzluğu başlıklı eserinde tarih boyunca insanlığın peşini bırakmamış varoluşa dair birçok soruyu yeniden tartışmaya açar. Bu sorulara getirdiği yanıtlar ise uygarlığın insan ruhsallığında açtığı derin çatlağı onarmaktan ziyade, bu çatlağı öznelliğin kurucu bir unsuru olarak öne çıkarır. İnsanın ucu bucağı olmayan ilksel ben-duygusundan bir dış dünya kesip atmasının sancısını incelikle işlerken, bu sancılı yolculuğun yapı taşlarını oluşturan üstben, suçluluk ve saldırganlık gibi psişik kavramları özgün bir yerden yorumlar.