Atölye fikri, bu kelimeyi yıllar önce divanda analistim sayesinde à-te-lier olarak duymamla yolunu
aldı. Dernekleşmek bir zorunluluk olmaksızın bir arada düşünme ve çalışma inisiyatifi araştırırken
kendiliğinden yepyeni bir keşif gibi zihnime ve kalemime düştü. Vakti geldiğinde, yine ve yeniden
mantıki zamanların içinden. İlk kez bu şekilde yazıya geçirdiğim ve duyurduğum bu sözcük, zaten
orada olanı ve neyin yolunu aldığını hatırlattı, bilmeksizin. İşte buna karşılaşma derim! Öznel bir
kesitin sözcüklerin yaratıcı kaynağıyla buluşması.
A-te-lier, bir diğerine yönelerek bağ kurmak anlamına geliyor. Bu klinik pratiği kuramsal
kavramlarla birlikte düşünürken ve bir kurama yerleşirken sembolik birtakım ilkelerden dayanak
alarak yönelmek demek. Amatörlüğü ve özgün bir işçiliği kaybetmeden içten bir emek ortaya
koyarak çalışma etiği, olumlanan bir isim, sıfat ya da statünün çatısında veya sahnesinde birlikte
olmak yerine, farkın ve zorluk çektiğimiz unsurların çalıştırdığı bir dinamiği gözetmeye, dahası bu
hususta uyanık, cesur ve mütevazi olmaya davet eder; tüm bu niteliklerin içinde bulunduğumuz
uğraşı başta kendimiz için ciddiye almakla ve arkadaşça gülebilmekle yakından ilintili olduğunu
bilerek ve deneyimleyerek.
Gerçekle yani var-olmanın ıstırabıyla olan ilişkimizde bir sorunun/soruların etrafında buluşmayı
şiar edindiğimiz Atölye/A-te-Lier mantığının serpilmesinde doğrudan ve dolaylı olarak katkısı olan
çalışma arkadaşlarım ve analizanlarım var. Başta Jean Marie Forget ve Serge Lesourd olmak üzere,
Charles Melman ve Alain Didier-Weill, imkânsız bir yolun bordürlerinin bu şekilde çizilmesinde
selamladığım ustalarımdan.

Özge Soysal