Jacques Lacan’ın Psikanalizin Etiği Semineri (1959-1960) üzerine bir okuma çalışması yapmak, bize hiç tereddütsüz cesur olduğunu söylememiz gereken, klinik pratiği deliğin yapısının ufkuna açan başka bir etik perspektif sunar.
Edebiyatın ve sinemanın alanında kendisine özel bir yer bulmuş olan düşüş teması, terapötik olarak farklı perspektifler gerektirse de ister fiziksel/gerçek isterse de metaforik anlamında kullanılsın, her hâlükârda nesnenin yerinin içinin boşaltıldığı (Jean Marie Forget) bir yas çalışmasına davet eder.
Lacan’ın kuramının temel kavramlarının eklemlenişi üzerine yürüttüğümüz çalışma
perspektifimizi Lacan’ın 1957-1958 yıllarındaki V. Seminerinin okumasıyla sürdürüyoruz.
Bir dilden başka bir dile çeviri yapma (traduire) işi kelimenin tanıdık anlamıyla bir iş değil sadece. Çünkü söz konusu olan sadece önümüzdeki metni çalışmaktan ziyade, metnin de her seferinde bizi şaşırtması, zorlaması, araştırmaya itmesi ve gülümsetmesi anlamında bizi çalıştırması.
Klinik bir deneyim nasıl paylaşılır ve aktarılır? Mantıki zamanların serimlenişine göre yol alan bir aktarım ilişkisinin içinden çalışmak ne anlama gelmektedir? Üstelik de elimizde genelgeçer bir kullanma kılavuzu ve bu türden düşünsel bir konforumuz olmaksızın.