Öncelikle bu metni kısaca kendi bağlamına yerleştireceğim. Metin, geçtiğimiz yıl boyunca Uluslararası Lacancı Dernek’ten (Association lacanienne internationale, ALI) dünyanın farklı yerlerindeki meslektaşlarla birlikte yürüttüğümüz Lacan’ın Aktarım semineri (1960–1961) üzerine çalışmalardan doğdu.
Lacan, Psikanalizin Etiği Semineri’nin sonuna doğru Sophokles’in Antigone eserine
adadığı uzun incelemesini fırsat bilerek, sırası gelmişken katarsis terimini dahil eder.
Eğer psikanalizin dışından biri bana kastrasyon ne demek diye sorsaydı ona kastrasyonun her şeyi kaybetmemek için ondan bir parçayı, küçük bir parçayı kaybetmeyi kabul etmek ve üstlenmek olduğunu söylerdim. Bu şekilde anlaşıldığında, kastrasyon günümüzde mevcut olan “hepsi veya hiç” mantığından çıkar.
Çocuğunun düşmek üzere olduğuyla ya da zaten düştüğüyle ve bir tepki vermediğiyle
karşılaşan bir annenin bir duygulanım yaşaması ve tereddüt etmeden, tamamen dilin içinde yer alan ve açığa çıkan bir acı duygusunu söze döktüğü sıklıkla görülen bir olgudur.
Uluslararası Lacanyen Derneğinde (A.L.I.) bu sene hepimiz Jacques Lacan’ın
Psikanalizin Öteki Yüzü seminerini çalıştık. Bu semineri 28-29-30 Ağustos
tarihlerinde Nice’te de çalışacağız.
Ödipal karmaşa kendisinde şunları barındırır: arzuya tamamen ulaşmak için çocuk en saf
aşktan, annesine duyduğu aşktan vazgeçmelidir. Bu arzuya ulaşmanın koşuludur.
“Psikozlar” sorusunu izah etmek adına, 2008 yılından bu yana Nice’de bulunan Chrysalides derneğinde yürütülen klinik bir deneyimden yola çıkacağım. Çocuklara ve ailelerine yönelik konsültasyon konusu bir ruh sağlığı meselesinin değil ama bir sosyal uyum aygıtının yetki alanına girmektedir. Bu sayede teşhis sorunsalına mesafeli yaklaşabiliriz, fakat bu ondan muaf olduğumuz anlamına gelmez.