2024 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Hang Kang’ın bu cümleleri Türkçe’ye çevrilmiş en son kitabı olan Yunanca Dersleri’ne ait. Hang Kang’ın tüm külliyatını yörüngesinde tutabilecek güçteki bu yoğun kesit, insanın iki dudağının arasından dökülenlerin ve gözünü açıp kapayana kadar olup bitenlerin nasıl da ötekine yazgılı olduğunu özetliyor.
Çocuğunun düşmek üzere olduğuyla ya da zaten düştüğüyle ve bir tepki vermediğiyle
karşılaşan bir annenin bir duygulanım yaşaması ve tereddüt etmeden, tamamen dilin içinde yer alan ve açığa çıkan bir acı duygusunu söze döktüğü sıklıkla görülen bir olgudur.
Bebek ve Otizm çalışmaları, klinikte karşılaştığım bebek ve otistik çocukların ıstıraplarından, bu ıstırabı kavramaya ve çalışmayı katmanlaştırmaya yönelik arzumdan itibaren kaleme aldığım bir çalışmadır.
Çalışmamın ana hattı, kentin mekân boyutunun günceldeki izdüşümlerini takip ederek, bu izdüşümlerin güncel neoliberal ve muhafazakâr söylemde uygarlık, mekân, bir merci ve yer olarak Öteki ve bu yere yönelen şiddet hattı üzerinden bize ne duyurduğunu araştırmak olacak.
Uluslararası Lacanyen Derneğinde (A.L.I.) bu sene hepimiz Jacques Lacan’ın
Psikanalizin Öteki Yüzü seminerini çalıştık. Bu semineri 28-29-30 Ağustos
tarihlerinde Nice’te de çalışacağız.
Bu atölye çalışması, gösterenlerin dolaşımda olduğu, “heteros” niteliğini bağrında taşıyan
Anlatısı olan bir mekân tasavvurundan itibaren, Freud’un Kitle Psikolojisi, Huberman’ın
Duyulur Kılmak, Bilge Karasu’nun Kısmet Büfesi metinlerinin kavşağında “mekân” üzerine
bir-arada düşünmeyi, çalışmayı hedeflemektedir.
Ödipal karmaşa kendisinde şunları barındırır: arzuya tamamen ulaşmak için çocuk en saf
aşktan, annesine duyduğu aşktan vazgeçmelidir. Bu arzuya ulaşmanın koşuludur.
Bu yazıyı Jean Marie Forget’nin “J. Lacan’ın yapıtını okuma seminerleri”nde sene boyunca çalıştığımız “Bilinçdışının oluşumları” V. Semineri üzerine yaptığı aynı başlıklı konuşmasının içeriğinden yola çıkarak kaleme alıyorum.
Jacques Lacan’ın Psikanalizin Etiği Semineri (1959-1960) üzerine bir okuma çalışması yapmak, bize hiç tereddütsüz cesur olduğunu söylememiz gereken, klinik pratiği deliğin yapısının ufkuna açan başka bir etik perspektif sunar.
Edebiyatın ve sinemanın alanında kendisine özel bir yer bulmuş olan düşüş teması, terapötik olarak farklı perspektifler gerektirse de ister fiziksel/gerçek isterse de metaforik anlamında kullanılsın, her hâlükârda nesnenin yerinin içinin boşaltıldığı (Jean Marie Forget) bir yas çalışmasına davet eder.